“Kıbrıs’ta iş arıyorum. Bulduğumda Kıbrıs’a yerleşeceğim. Şu an Türkiye’deyim. Her iş uygundur.”

Böyle bir ilan…
Üstelik de kırmızı zemin üzerine yazmış.
İlk kez görmüyorum.

“KKTC’de İş ve İşçi Arayanlar” grubunda karşıma çıkıyor.
Böylesi grupları özellikle izliyorum.

“Bence Türkiye’nin kıymetini bil; burada hayat çok zor, geri kaçmaya yer ararsın” diyor birisi…

“Bekârım, tek yaşayacağım. Asgari ücret alsam yetmez mi? Sanırım asgari ücret 60 bin liraymış” gibi bir yanıt geliyor.

Kimileri küfrediyor.
“Gelmeyin!
Ne medeniyet kaldı, ne ahlak…
Ne da burada bir toplum kaldı…”

Yazık tabii…
Ayıp…

Ama bu sözlerin arkasında yalnızca öfke yok.
Hem korku var hem isyan!

***
“20 yaşında kız… Kıbrıs’a gelse zor mu?” diyor biri…

“Git ablacığım” diyor birisi…
“Kıbrıs çok güzel, temiz bir yer; dönüp yolda sana kimse bakmaz, TR gibi değil. Hele bir de otelde lojmanlı iş buldun mu senden iyisi yok.”

Babası sormuş aslında...
Böylesi az da olsa pozitif yorumlar yok değil...

***
Kim bilir Pakistanlıların ya da Türkmenlerin, Nepallilerin ya da Bangladeşlilerin mecralarında nasıl muhabbetler dönüyor.

Adanın kuzeyi için özellikle Türkiye’deki bakış şudur; isteyen gidebilir, isteyen yerleşebilir, isteyen kalabilir.

Yasal düzenlemelerin tümü zaten “KKTC”yi Türkiye’nin bir ili gibi kodluyor.
Bu algı doğal yani…

Kıbrıs kökenli nüfusun artık azınlıkta olduğu şüphe kaldıran bir durum değil.

Bu kontrolsüz nüfustan rahatsız olanlar da şimdilerde 1974 savaşından sonra adaya getirilen ailelerin çocukları…

Üçüncü kuşak belki...
İster yeni Kıbrıslılar deyiniz, ister Türkiye kökenli adalılar…
Şimdi onlar veriyor en önemli hayatta kalma mücadelesini…

***
Yeni bir yurttaşlık yasasına ihtiyaç olduğu kaçınılmaz…
Nüfus sayımına…
En önemlisi de nüfus planlamasına…

Ama yetmez…
Hep şu söylenir; örneğin Amerika Birleşik Devletleri ya da İngiltere’de belli bir yıl boyunca bu ülkelerde kalırsanız, yurttaşlık hakkı kazanır, sınava girer, yurttaş olursunuz.

Ama şunu unuturlar.
Bu ülkelere girmek, yerleşmek, çalışmak, ikamet için izin almak o kadar kolay değildir.

Hele hele “turist” girip, "yurttaş" çıkmıyorsunuz buralardan...

***
Çok ciddi planlamaya ihtiyacımız var, hele hele nüfusa dair…
Birkaç gözü dönmüş müteahhidin satacağı evlerden fazlasıdır burada hayat…

Trafiğiyle, yoluyla, acil servisiyle, okuluyla, asayişiyle, toplum bilinciyle…

Ayrıca…
"Asgari ücret” de yanıltmasın!

Daha çok ücret veriyorlar şimdi ve çok daha fazlasını alıyorlar elinizden…

O daha yüksek asgari ücretle belki de tarihin en düşük alım gücündeyiz.

Ama en önemlisi huzur…
O kalmadı pek!