"Oku, üniversite bitir, iyi bir işe gir ve hayatını kurtar…
Öyle olmuyor!”
Genç Tuğba’nın sözleri bunlar…

İşe girmek için devlette torpil, özelde tanıdık gerektiğini anlatıyor.

Aylarca geri dönüş yapılmayan iş başvurularını…
Sebepsiz işten çıkarmaları…
Düşük ücretle ayakta kalmaya çalışan gençleri…

“Babadan paranız yoksa iş kurulamıyor” diyor.

Bıraksalar daha da içini dökecek de…
Üç dakikayla sınırlı süre…

***
Ama asıl kahramanım, içine sığmayan heyecanı yüzünden okunan Su.

“Bize sürekli başınızı telefondan kaldırınız diyen büyüklere sözüm… Önce siz kaldırınız! Sanata, spora, bilime bakınız biraz… Buralara önem veriniz…”

***
Sekiz farklı bağımsız gençlik ve öğrenci örgütü, Mağusa’nın Venedikliler’den miras kalan “Çifte Mazgallar”'ı yani Martinengo Burcu’nu bir fikir meydanına çevirdi.

Siyasi parti başkanlarının neredeyse tümünü karşılarına getirmeyi başardılar, milletvekillerini…

“Önce biz konuşacağız ve siz dinleyeceksiniz” dediler.

“Söz Gençte” Organizasyon Komitesi adına konuşan Hüseyin Aran’ın önerisi son derece anlamlıydı…
“Gençlik Danışma Kurulu” istedi.
Ülke yönetimine gençlerin doğrudan katılımını sağlamak için…

Hoş, yönetim zihniyeti değişmedikçe, o kurula da kendi yandaşlarını, hısımlarını, pasiflerini koyacaklar.
Neyse…

Moral bozmayalım çünkü harika bir gençlik geliyor.

Hem Avrupa’da kendini yetiştirmiş, gelişmiş deneyimleri gözlemlemiş, hem adada örselenmiş…

***
“Gençlik göçü” gibi bir gerçeğimiz olduğunu anlatıyor kürsüye çıkan her isim…

“Hepimiz adaya dönmek istiyoruz… Ancak geldiğimiz zaman da kendimizi değersiz hissediyoruz” diyor Hüseyin…

Özkan’ın da söylemiyle...
“Ülkeye dönmek için manevi bağ yetmez…”
İstihdam olanakları şart.
İş, üretim, düzenli gelir ve liyakate dayalı istihdam politikaları zorunluluk…

Bir başka önemli gerçek daha var aslında…

Elimizde kesin veri bulunmasa da, eğitim için yurt dışına giden gençlerin toplam genç nüfusun çok büyük bir bölümünü oluşturmadığını düşünüyorum.
Belki yüzde 10 bile değil…

Artık gençlerin çoğu ülkedeki üniversitelere yöneliyor ve üzülerek söylemek gerekiyor ki, yükseköğretim sistemi bu ülkenin en büyük hayal kırıklıklarından birine dönüştü.

Yani bir yandan yurt dışında eğitim gören gençlerin adaya dönüşü önemliyken, diğer yanda adadaki gençleri de kaçırmamak gerekiyor.
En önemlisi de mutlu etmek.

***
“Kültür aktarımı sorunu var” diyor Orkun.
“Akdenizli, adalı kültürümüzü yitirmeyelim…”

Karpaz’dan gelen genç Yunus, kırsaldaki ıssızlığı anlatıyor, ucuz iş gücü göçü nedeniyle işsiz kaldıklarını söylüyor…
“Ya tarla satacaksınız…
Ya arsa…
Eğer satmazsanız hayat yok…”

Bahar da bu sözlere destek veriyor...
“Kırsalda iş imkanları çok az…
Hele kadınlar için çok daha zor…
Cinsiyet eşitsizliği fazla…”

***
Siyaset Bilimi mezunu Halef, gözlerinin içine baka baka siyasilere isyan ediyor:
“Sizin laflarınıza karnımız tok.”

“Gençlerin önceliği nedir diye merak mı ediyorsunuz? Komiteye çağırınız, öğreniniz” diyor.

“Hangi meclis komitesinde gençlerin derdi gençlerle birlikte konuşuldu?” diye soruyor.

Lütfiye, gençlerin meslek seçmekten uzaklaştığını söylerken haksız mı?
“Garanti bir iş, iyi bir maaş” odakları…

Fatma’nın sözleri alkışlarla kesiliyor…
“Devlet dairelerinde bir işimizi halletmek için bin takla atıyoruz. Devlet hastanelerinden hizmet alamıyoruz… Kalıplaşmış olgular gerçeğimiz oluyor… Ev ya da araba sahibi olmak için servete ihtiyacımız var.”

Devlette görev yapanların özelde de iş yapmasına isyanda gençler…
Partiler üstü bir “kabulleniş” bu maalesef…
Kimse mücadele etmiyor bu haksızlıkla…

Bir de…
Yeni iş kurmak isteyen gençleri teşvik etmek yerine korkutan bir sistem var…
Daha en baştan ruhsat, harç, bürokrasiyle kabarık bir fatura…

***
Ne demişlerdi…
“Gençlerini kaybeden toplumlar, geleceğe olan umutlarını da kaybetmeye başlar…”

İnsanın içine kocaman bir taş gibi oturuyor bu sözler…

Ne umudumuzu kaybetmek istiyoruz oysa…
Ne de gençlerimizi…

Söz de bir yere kadar…

“Gençlere imkan…”
Bazen bir kuşağın bütün derdi iki kelimeye sığıyor.