Bir bağlama sesi, ortada bir varil, alev alev... Kömürlü bir semaverde usulca demlenen çay… Kol kola işçiler ve hoparlörden yükselen ezgi içli mi içli…
“Sevdanı kuşan da gel… / Yüreğini al da gel… / İşçiler fabrikada… / Umutları yarında…”

Köprülü köyündeyim.
EKTAM Ltd. Pepsi işçilerinin direnişinde…
Tam bir emek mücadelesi bu…
Samimi, sıcak, sahici…
Alın teri kavgası gerçekten…
O nedenle çok önemli…
Özel sektörde örgütlü mücadele için belki de kırılma zamanı…

***
Ne oldu peki?
İşçilerle konuşuyorum.

Köprülü, Çayönü, Dörtyol, Vadili gibi çevre köylerden çoğunlukla…
16’sı kadın, 39 işçi…
Sendikaya 47 çalışan üye olmuş sonuçta; hepsinin de işine son vermişler…

Daha geçen hafta yöneticiden gelen bir mesajı paylaşıyorlar benimle:
“Arkadaşlar, dün iki vardiyada toplam 8.244 koli 2.5 litre üretimi yapıldı; çok güzel bir rakam… Hepinizin eline, emeğinize sağlık…”

Üretiyorlar ama asgari ücrette yansıyan artış bile çok görülüyor kendilerine…

Üretirken "şahane" olan işçi, asgari ücret artışını talep edince "yük" oluyor. Çok daha fazla üretiyorlar ama işten çıkarılıyor arkadaşları…

***
32 senelik bir çalışanla konuşuyorum.
Maaşı 58 bin lira…
“Asgari ücret olmuş 52 bin lira. Biz çok bir şey istemedik; asgari ücrete gelen artış kadar artış istedik. Yalnızca asgari ücreti düzenliyorlar, o kadar… Ne zaman ki sendikaya üye olmak için çalışmaya başladık, o zaman size artış yapacağız dediler, sonra işimize son verdiler…”

Beni en çok etkileyen sözlerinden biri şu oluyor işçilerin... “Biz bu sendikaya üye olana kadar, vardiya ödeniyor diye bir şey hayatımızda duymamıştık, böyle bir şey bilmezdik…”

Ama vardiyayı biliyorlar elbette… Akşamüstü saat 16.00’dan gece yarısı saat 01.00’e kadar çalıştırıldıkları düzen…

Böyle değilmiş çok önceleri…

Maaşlar ödenirken kademe ve sorumluluğa bakılırmış… Hatta yılda 16 maaş aldıkları dönemler olmuş; bu dediğim 25 sene önce tabii…

Yıllar içinde iş yükü artsa da hep personel azalmış…
“120 işçiye kadar ulaştığımız oldu geçmişte. Fabrika üretimi artırdığı zaman istihdam yapılması gerekirken… Ürettikçe işçi azaldı. 50 çalışana kadar geriledik. 14 milyon metreküp üretim yaptık geçen yaz… Geçen hafta yine on kişi işten durduruldu. Anladık ki kimsenin garantisi yok… Bunun üzerine sendikaya gittik…”

Sendikaya üyelik sonrasında, 6 Şubat tarihli bir yazı gönderilmiş çalışanlara...
“Şirketimiz tarafından yürütülen faaliyetler kapsamında; son dönemde yaşanan ekonomik gelişmeler, iş hacminde meydana gelen daralma ve maliyetlerin sürdürülebilir seviyede tutulması gerekliliği nedeniyle organizasyonel yapılandırmanın gözden geçirilmesi zorunlu hale gelmiştir….”

Sonrası tanıdık…
“…çalışmakta olduğunuz pozisyonun mevcut iş organizasyonu içinde sürdürülebilirliğinin kalmadığı ve bu pozisyona olan ihtiyacın ortadan kalktığı tespit edilmiştir. İş akdinizin devamının mümkün olmadığı anlaşılmıştır…”

***
DEV-İŞ’e bağlı Emek-İş çalışanlarla grevde günlerdir.
“İş yeri temsilcisi” Türkiye’den gelmiş… Bizim “yerel üretim” de böyle maalesef… Yine bir yere bağlı, denizin ötesine…

“Çalışma Bakanı” işçilerin sendikalaşma hakkını teslim etmiş; patronun “sendika istemiyorum” dediğini de itiraf ederek…

Suç bu!

***
İşçiler kararlı…
Direnecekler ve kırılmayacaklar gibi duruyor.

Umarım kırılmazlar. Çünkü onlar kırılırsa, bir kez daha kırılacak olan, bu ülkenin gerçek emekçilerinin mücadelesi…

“Benim anladığım, zengin zengini koruyor bu düzende,” diyor bir işçi…
Bir diğeri söze karışıyor...
“Özeli desteklemiyor bu ülke… Öyle değil mi? Az çalışana çok maaş… Özelde hep çalışıyorsun, az maaş… Gecemizi gündüzümüze kattık… Ne oldu?”

Bir kadın işçi… 21 yıllık çalışan…
“Çayönü’ne gelin geldim ben,” diyor… Çocukları var, torunları… 58 bin lira bir gelire sahip…
“Asgari ücret artışını yansıtsalardı maaşlarımıza, bunların hiçbiri olmazdı…”

Köprülü’de bulutlanıyor gökyüzü… İlk kez geldiğimi düşünüyorum bu köye… Çay demleniyor, çadırda kahveler pişiyor, varilde alev harlanıyor… “Güzel günler göreceğiz” diye yükseliyor Edip’in sesi…

İşçiler, kendilerine destek için gelenlere sarılıyor…
Fabrika önünde yürekleri…
Umutları yarında…