“Her insan, yaşamının içinde görünmez bir harita taşır. Bu harita; dokunduğu yüzlerin, geçtiği yolların, içinden geçtiği mevsimlerin ve kalbinde saklanan kırıntıların izleriyle oluşur.”

Çise Özılgaz’ın sözleri bunlar…
“Anılar ve İzler” sergisinde yazmıştı.

Bana neler neler anımsattı…

Sahiden, her birimizin o görünmez haritasında neler gizli? Hangi sırlar, hangi kuytu köşeler?

Hayal kırıklıkları örneğin…
İnsanın kendine bile itiraf edemediği...
Bir gölge gibi bizi izleyen pişmanlıklar...

Çocukluk, ergenlik, gençlik yılları...
İnsan, yaşadığını geride bırakmaz aslında.
Yüklenir…
İyisiyle kötüsüyle sırtına alır ve geleceğe taşır.

"Geçmiş, peşimizden ayrılmayan ve her an biraz daha büyüyen bir şimdidir; çünkü o, kendiliğinden korunur" sözü gibi filozof Henri Bergson’un...

***
Çise Özılgaz, mesleki kimliğiyle bir iç mimar.

Mekânı bilen, boşluğu tanıyan, formun dilini çözmüş bir disiplinin içinden geliyor.
Ama uzun zamandır başka bir yerde kuruyor kendini…
Tuvalin üzerinde.

Belki de mekânı değil, bu kez hafızayı tasarlıyor.
Bir duvarın yerini değil, bir duygunun izini belirliyor.

İç mimarlığı çok az yapmış olması bir eksiklik gibi değil; aksine, yönünü daha sahici bir alana çevirmiş...
Akademik anlamda “ressam” sayılmayabilir.
Ama sanatın büyüsü de bazen burada, içgüdünün başladığı yerde...

Çise’nin resminde o içgüdü var.

***
Çise, renklerini ve imgelerini en çok sevdiğim isimlerden biri…

Bellapais’teki evi aynı zamanda atölyesi…

Kendimi en huzurlu hissettiğim yerlerdir ressam atölyeleri.
Çünkü orada kimse tamamlanmış değildir.
Herkes biraz eksik, biraz arayışta, biraz dönüşüm halindedir.

Sergiler de öyledir.
Bir son değil; bir süreçtir aslında.
Her leke, bize benzer bir izdir.

Çise Özılgaz, hayal dünyasını renklerin coşkun anlatımıyla tuvale taşıyan özel bir yetenek.

Her tablosunda, açıkça söylenmeyen ama hissedilen bir cümle var sanki: Kendi haritanı hatırla.

Çünkü insan, başkasının hikâyesine bakarken, en çok da kendine yaklaşır her zaman...
Kendi haritasına bakar yeniden...