1. YAZARLAR

  2. Cenk Mutluyakalı

  3. Yavrusunu yiyen kedi
Cenk Mutluyakalı

Cenk Mutluyakalı

Yavrusunu yiyen kedi

A+A-

Sözün yorulduğu zamanlar olur.
Dilsizleşir zaman ve kuşlar yönünü yitirir.
Yüreğinizde onca telaş, umudunuz kilitlenir yine de...
Uzar mesafeler...
Apansız uzar...
Çok daha uzak gelir hayalleriniz...
Toprak sızlar köklerine kadar...
Memleketin göğünde hüzünler büyür.
Yaralıdır yurdunuz, yarınınız puslu...
Şiir yetişir imdada...

*  *  *

Jenan Selçuk’un bir şiiri, henüz herhangi bir kitapta yayınlanmadı sanırım.
“Yeni bir ülke bulamazsın” diyen Kavafis’e ithaf edilmiş.
Öylesine güzel özetliyor ki son döneme dair yaşananları…

Yalınayak bir çocuktur tarih
durur, uygarlığın kaldırımında.
Kolunu kaptırdığı barbarların
ardından geleceği söylenen
-neye benzediğini kimsenin bilmediği-
barışı bekleyen azınlığın arasında.
Bayrağı olmayan bir ülkede
elinde, ülkesi olmayan bir bayrakla.


*  *  *
Hani ‘deli temmuz’u vardır, Faize Özdemirciler’in….
Ne uzaktan bakan anlar çok fazla…
Ne yakında, yeni doğan…
….
rum çocuğundan kalma bisikletimi
türk çocuğu çaldı.
sonra birisi çıktı beni benden çaldı.
yıllardır çalıntı bisiklet gibi taşıyorum yüreğimi.
bulanık bir koy’un dalgasız suları gibi
sürünüp duruyorum her yeni günün kıyısında.


*  *  *

Mehmet Yaşın’ın o samimi ‘kedi masalı’ noktayı koyuyor gündeme…
Çok zaman önceden not düşülüyor, tarihimize ve talihimize…
Şimdi…
Tam da böyle bir yerdeyiz işte!
Yıllar sonra bir gün…
 

Düşünürdüm küçücük bir çocukken
Rum komşumuzun kedisi de
Rum mu diye.
Bir gün anneme sordum
meğer kediler Türk
köpekler Rum'muş
kediciklere köpekler saldırıyormuş.

Günler sonra bir gün
ne göreyim,
bizim kedi
doğurduğu yavruyu yedi.

 

 

 

 

 

Bu yazı toplam 2795 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar