Evet… Çocukluk… Kovulma tehlikesi olmayan cennet…

Her şeyin acısını unuttum ama “üç yaşındaki çocukluk resmimin anısı” hâlâ capcanlı duruyor yüreğimde…

Neriman Cahit

Oldukça uzun bir süredir, kafamda biriken “Kronikleşmiş Sinüzitten” dolayı, neredeyse evden pek çıkamıyorum ama yavaş yavaş da bu duruma alışıyorum (gibi)… Aslında, bu ‘sinüzit belası’ sinir sistemimin yanında – neredeyse hayatımı da darmadağın etti. Söyle ki: “Sürekli baş ağrısı ve konsantrasyon bozukluğu… Gece ise dayanılmaz bir uykusuzluk ve iç daralması…

Bu durum bazen insanı canından bezdiriyor…

SAATLERİN TESBİHİNİ ÇEKMEK…

Örneğin, geçen akşam da, çoğu kez olduğu gibi saatlerce bir sağa bir sola dönmüş, uyuyamayınca, yatağın yanındaki sallanan sandalyeye uzanarak “saatlerin tesbihini” çekmeye çalışmış… Her gece canımı çok sıkan sokak gürültüsü – sanki – daha da dayanılmaz bir şekilde sürerken… Belli ki uyku tutmayacak… E, ne yapmalı?..

Belki sakin bir müzik… Yorgunluğumu hafifletebilecek bir terapi yerine geçecek…

Düşündüğümü deniyorum… Ama, uyuma yerine, gözlerim kütüphane saflarına sıraladığım ve sayısız kez baktığım, çok sevdiğim hâlâ tümünü zaman zaman çok derinden özlediğim, “Sevdiğim / yitirdiğim ölülerimin resimlerine” takılıyor!!!

Bu fotoğraflara, yıllardan beridir, sayısız kez bakmıştım ama…  O an, içinde bulunduğum “ruh hali” dolayısıyla, sanki, daha önce hiç görmediğim, algılamadığım duyguları, birdenbire, bu solgun, siyah-beyaz resimlerde idrak ediyordum… Ancak…

Ancak, geçen gün okuduğum: Nicolai Hartman’ın, eşyaya derinlemesine nüfuz etmeyi sağlayan, dahiyane önermesi aklıma gelince, şaşkınlığım geçmişti…

Şöyle diyordu Hartman: “Nesneye bakış açımızı değiştirdiğimiz her defa… O, kendisini bize sonsuz olanaklarla sunar!!!”

***

Birdenbire aklıma geliverdi: “1963 olayları çıktığı zaman, Bodamya’da öğretmendim. Hamileliğimin son günleri olduğu için de – “yolda, esir              alınma tehlikesine karşın” Lefkoşa’ya gelmiştim, beni arayan anne babamla… Arkada kalan evimiz yağma edilmişti. O günlerin şartlarında…

Her şeyin acısını unuttum ama “üç yaşındaki çocukluk resmimin anısı” hâlâ capcanlı duruyor yüreğimde…

ÇOCUKLUK…

Bana,  çocukluğumu ve onca anıyı anımsatıyordu çünkü…

Evet, çocukluk… Yani, geride kaldıktan sonra, artık, “kovulma tehlikesi” olmayan cennetimiz…

Şimdi düşünüyorum da II. Dünya Savaşı sonrasının çocukları olarak ne oyuncağımız ne de bisikletimiz, topumuz oldu… Bebeklerimizi kendimiz yapardık ve bazen topumuzu… Bisikletim ise hiç olmadı… Ve ben onun hasretini çektim hep… Diğer bazı şeyler gibi…

***

 Geçen gün, ilkokuldan sınıf arkadaşım, bir dostla konuşurken şöyle bir soru atıverdi ortaya:

“Sahi, biz hepimiz niye öyle çok dayak yedik? Bir sürü “neden ve örnek arasında” gidip geldikten sonra, şu sonuca vardık: “Bizim çocukluğumuz, bir bubba (bebek), bir top ve bisiklet hayali ve yenilen onca dayak arasında sıkışmış gibiydi !!!”

Ve haklıydı… Ama…

II. Dünya Savaşı sonrası, yaşanılan yokluk… Dayattığı acının yanı sıra, “insan yaratıcılığını” da ister istemez zorluyordu…

***

Kendi oyuncağını kendisi yapan çocuklar kuşağından olmak… Bugün ne denli bir ayrıcalıksa, o yaşanan yıllar da o denli zor ama zorunlu bir durumdu…

ZOR BİR GECEYDİ…

Böyle geceler nedense pek de çabuk geçmiyor… Ve ben, sonuçta, beni daha da tedirgin eden duygulara kapılıp gidiyorum… Ve belki güleceksiniz ama koskoca, yaşını başını almış bir insan olarak… Hala, küçük bir çocuk gibi, annemi – babamı ve diğer sevdiğim tüm ölülerimi özlüyorum…

İnsan onları yitirdikten sonra ne onlardan yediği dayağı ne de onların kendini üzdüğü anları düşünür… Hatta o günlerin şartları ve yokluklarının onları bu duruma ittiğini anlayıp, asla suçlamaz…

Hatta ve dolayısıyla anne ve babasının adına da üzülür…

***

Aslında yazık olan, onu çok üzen… İnsanın, onların göçüp gideceklerini bile bile sevdiğini onlara gösterememesi… Onlara, doya doya sarılıp, öpmekten, koklamaktan, onları çok sevdiğini söylemekten ve bunu göstermekten geri kalmış olması…

Tanrım, nasıl bir yoksunluk ve kayıptır bu…

İnsan, yıllarca sonra fark edip anlıyor, onları kaybetmenin “ne büyük bir kayıp” olduğunu…

Aslında ve sonuçta: Hayatın, zincirleme diyalektik akışı içinde, kendisinden önceki halkayı yitiren insan… Kendisinden sonraki halkayla avunabilir… Kendisinden sonraki halkanın dertleriyle meşgul olarak… Bir önce yitirdiği halkanın…

Yani, anasının, babasının yokluğunu…

Belki, bir nebze dengeleyebilir…

Çoğu kez zor olsa da…

 

Dergiler Haberleri