1. HABERLER

  2. ARŞİV

  3. Meksika’da 'kayıplar' için annelerin nakış hareketi
Meksika’da kayıplar için annelerin nakış hareketi

Meksika’da 'kayıplar' için annelerin nakış hareketi

Brüksel’de bulunan Mualla Çıraklı’dan kısa süre önce bir mesaj alıyorum... “Sevgili Sevgül Abla, uzun bir süreden sonra merhaba” diyor Mualla. “Kıbrıs’ın kayıp insanlarıyla ilgili değerli çalışmalarını izliyor ve bir

A+A-

 

 

Brüksel’de bulunan Mualla Çıraklı’dan kısa süre önce bir mesaj alıyorum...

“Sevgili Sevgül Abla, uzun bir süreden sonra merhaba” diyor Mualla. “Kıbrıs’ın kayıp insanlarıyla ilgili değerli çalışmalarını izliyor ve bir Kıbrıslı olarak adamız için yürüttüğün çabalardan gurur duyuyorum. Benim iyi bir arkadaşım var, adı Cordelia, o da Meksika’nın kayıp insanlarıyla ilgili çalışmalara başlıyor... Meksika için büyük idealleri var, tutkulu bir aktivisttir, inanıyorum ki pek çok ortak yönünüz var... Ona Kıbrıs’ta senin çalışmalarından söz ettim, o da bana seninle sanal ortamda da olsa tanışmak istediğini söyledi – inanıyorum ki birbirinize Kıbrıs ve Meksika’nın kayıp insanlarının bulunması için pek çok yönden yardımcı olabilecek, deneyimlerinizi paylaşabileceksiniz... Brüksel’den en iyi dileklerimle...”

Ardından Meksikalı aktivist Cordelia Rizzo’dan bir mektup alıyorum...  Cordelia şöyle yazıyor:

“Sevgili Sevgül,

Mualla’nın da bahsettiği gibi, ben bazı Meksikalı “kayıplar”ın anneleriyle çalışıyorum. Bu proje, kayıp yakınlarının durumunu nakış grupları aracılığıyla duyurarak, bu konuda duyarlılığı artırmaktır. Meksika’da savaşta ölmüş olanların isimlerini ve öykülerini kırmızı renkli ipliklerle işliyoruz, kayıp olanların isimlerini ise yeşil renkte ipliklerle işliyoruz. Meksika’nın en büyük üçüncü şehri olan ve ülkenin kuzeydoğusunda bulunan Monterrey şehrinin meydanında her Pazar günü toplanıyoruz ve mendillere “kayıplar”ın öykülerini nakşediyoruz...

Belki biliyorsundur, Meksika’da “organize suçlardan temizlenmek” gerekçesiyle şu anda düşük yoğunluklu bir savaş devam ediyor, bu savaşın kurbanları 80 bin kişi civarındadır, bunlardan 10 bin kadarı “kayıp” insanlardır. Resmi raporlara göre, Meksika’daki “kayıp” sayısı çok daha yüksektir.

“Kayıplar” konusu devlet için o kadar da önemli bir konu değildir. “Kayıplar”ın pek çoğu kaçırılmıştır. Orta sınıftan aileler fidye ödedikleri, kimi zaman tam üçer kez fidye ödedikleri halde, yakınlarından hala hiçbir haber yoktur. Bazı “kayıplar”, polis ve silahlı kuvvetler tarafından “tutuklanmışlar”, ondan sonra da “kayıp” olmuşlardır. Her bir toplu mezar bulunduğunda kaos, üzüntü ve umut ortaya çıkar, son iki yıl boyunca pek çok toplu mezar ortaya çıkarılmıştır.

Devlet bir savaş olduğunu inkar ediyor ancak örneğin benim yaşadığım bölgede, zaman zaman sokağa çıkma yasağı mevcuttur.

Yalnızca adalet sisteminde değil, diğer pek çok alanda da, mesela psikolojik olarak tüm bunlarla nasıl başedebileceğimiz konusunda ve toplumun “kayıplar”ı umursaması konusunda neler yapabileceğimizi anlamaya çalışıyoruz... Yetkililer, dünyanın başka bölgelerinde “kayıplar”ın bulunması konusunda yapılmakta olan çalışmalar hakkında pek bilgili değildir.

Kıbrıs’ta insanların başından geçenler inanıyorum ki şimdi bizim başımıza geliyor... Kayıp anneleri ve kayıp yakınları güçlüdürler fakat onların da rehberliğe ihtiyacı vardır. En azından korkularını yenip ortaya çıkabilmeleri için buna ihtiyaçları vardır.

Kitaplarını okuyacağım, lütfen buradaki kayıp annelerinin yaşamlarına ve onlarla çalışan bizlerin yaşamlarına birazcık huzur ve anlam katacak deneyimlerini paylaş bizimle, lütfen senin yazmış olduğun yazılardan gönder... Seni yapmakta olduğun inanılmaz çalışmalar nedeniyle kutlamama izin ver. Senin “kayıplar”la ilgili bu çalışmaların bize ilham veriyor, yalnızca sana yazabiliyor olmak ve uzak ama aslında o kadar da uzak olmayan Meksika’yla ilgili birşeyler anlatabilmekten onur duyuyorum...

Sözcüklerin ruhumuzu aydınlatıyor ve bize, yalnız olmadığımızı hatırlatıyor... Yakın geçmişte, burada şiddet daha kötüye gidiyor oldu... Bazı gazeteler ve haber kanalları, yürütmekte olduğumuz mendiller üzerine “kayıplar”ın ve savaşta ölmüş olanların isimlerini ve öykülerini işlememizi haber yapıyor... Neredeyse her hafta bir yerel ya da ulusal gazetede çalışmalarımızla ilgili bir haber çıkıyor. Bu çalışmamızla ilgili güzel şeyler yazıyorlar, evlatları “kayıp” edilmiş anneleri ve onların çocuklarının öykülerini de yayımlıyorlar. Global Sesler İnsiyatifi, bir haberi pek çok dile çevirerek bu konuda duyarlılığın artırılmasına çalışıyor...

Üzerinde “kayıplar”ın öyküleri bulunan bazı mendillerimiz şu anda Avrupa’dadır. 13 Eylül’de mendillerimiz Barselona’da sergilenecek, bundan önce de Brüksel ve Paris’te sergilenmişlerdi. Ondan sonra Viyana’ya gidecek mendillerimiz. Barselona, büyük parklardan birinde benzer bir mendil nakış grubu oluşturmuş bulunuyor. Artık mendillerimizi başka dillerde de işlemeye başlıyoruz, Monterrey’deki hareketin lideri Letty Hidalgo’nun oğlu kayıptır, onun oğlu için İngilizce olarak işlemiş olduğu mendilin bir fotoğrafını sana gönderiyorum.

Bu nakış hareketi, ölümlere ve kayıplara ışık tutmak için başlatıldı. Tıpkı bir zamanlar Mexico City’de performans sanatçıları kollektifi Kırmızı Çeşmeler’in (Fuentes Rojas) olduğu gibi ancak Moneterey’deki kadınlar, bu hareketle yalnızca savaşta ölenleri değil, zorla “kayıp” edilmiş olanları ve kaçırılarak “kayıp” edilmiş olanları da öne çıkardılar ve tüm bu “kayıplar”ın öykülerini, umudu temsil eden yeşil renkte ipliklerle mendillerin üstüne işliyorlar...

En az dört diğer şehirde de yani Gudalarajara’da, Mexico City’de, Torreon’da, Cuernavaca’da ve Puebla’da da bu tür nakış grupları vardır. Bizim Gudalajara’daki nakış hareketiyle temasımız var, bize de işlemiş oldukları mendilleri göndermiş bulunuyorlar...

Sevgilerimle,

Cordelia Rizzo.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bu haber toplam 707 defa okunmuştur
Önceki ve Sonraki Haberler