1. HABERLER

  2. ARŞİV

  3. KAYIP İLANLARI
KAYIP İLANLARI

KAYIP İLANLARI

Kontrolümü. Kimliğimi. Kişiliğimi. Aklımı kaybettim. Yüreğimi. Ülkemi kaybettim, ülkemi...

A+A-

Ana rahmimi kaybettim: Karanlıktı ama hiçbir yerin olmadığı kadar güvenli. Yerini bilenlere 73212 numaralı sabit telefona bildirmelerini rica edecektim ki, beş haneli telefon numaramı da kaybetmişim.

Kordonbağımı kaybettim. Boynuma dolasam kaybolmazdı belki, ama intihar için henüz çok çok erkendi.

Yataylığımı kaybettim. Dikleştim. Hem dikleştim hem de hareket kazandım. Bu ilk dikleşmem karşısında duyulan gurur ve sevinç kısa ömürlü oldu.

Damağımı kaybettim. Herkesin önünde emilip de şirin bulunan başparmağımı da. Gizli köşelere ve karanlığa ait artık o.

Daha neler neler. İlk sakızımı. Oyuncak ayımı. İlk dişimi. Ne istesem yaptıran tatlılığımı kaybettim. Naz’ımı. Belki de sırf bu yüzden süt dişlerimi. Uyumam için söylenen ninnileri. Masalları.

En önemlisi de çocukluğumu. Okula başlamamla birlikte babamın hediye ettiği altın bileziği kaybettim. ‘Gözyaşımı büyüteç yapıp’ aradığım, ne kadar aradımsa bulamadığım.

İlk evimizi. Doğum yerimi. 

Atatürk İlkokulu’ndaki sıra arkadaşımın verdiği bitleri. Sokak kedisinden kaptığım pireleri.

Karşı cinsi farketmekle birlikte önce ‘masumiyetimi’ sonra da çeşitli yerlerimdeki tüyleri. Bekaretimi daha sonra. Yağmuru çok sevdiğim için saçımın fönünü.

Yakın dostlarımı kaybettim. Türkiye’ye, Amerika’ya, Britanya’ya göçüp gittiler. İlk, ikinci, on ikinci erkek arkadaşımı kaybettim. O eski yalnızlığımı. 

Tangalarımı kaybettim: Popomun küçülmesini bekledikleri üst çekmecede bulamadım. Hiç bir yerde yok! Eski şeklimi kaybettim, şemalimi... Seyrek olsa da kilomu.

İlk bebeğimi kaybettim. İkincisine kadar kendime, kadınlığıma olan güvenimi.

Hayatımın en yağışlı dönemlerinde bile şemsiye sahibi olmadığım için şemşiyemi, ütü kullanmadığım için kırışıklıklarımı, toz almadığım için tozlarımı kaybetmedim hiç.

Ama sütyenimi, rujumu, ayakkabımın tekini. Gözlüğümü, kalemimi, kitabımı kaybettim. Ve daha bir sürü şeyi... Birkaçının 4 yaşında bir kız ve 2 yaşında bir oğlan çocuğunun elinde görüldüğüne dair söylentiler var.

Kocamı kaybettim. En son Kocareis sahilinde anadan doğma soyunmuş, dalgalara karşı ilerlerken görüldü. Girdi ama çıkmadı sudan. Görenlerin bana veya en yakın tımarhaneye haber vermelerini rica ederim.

Onu bırak, gencimi, kadınımı, erkeğimi. Tanrı değil, ‘anavatanlar’ girdi aramıza komşumu kaybettim. (Umarım sonsuza dek değil.)

En kötüsü... Havamı. Suyumu. Toprağımı.

Dağımı. Taşımı. Denizimi.

Ağacımı. Kuşumu.

Güvenliğimi. Hakkımı. Hukuğumu. Özgürlüğümü.

İfademi. Söz hakkımı.

Kendimi, mantığımı kaybettim.

Kontrolümü. Kimliğimi. Kişiliğimi. Aklımı kaybettim. Yüreğimi.

Ülkemi kaybettim, ülkemi...

 

 

 

 

Bu haber toplam 1203 defa okunmuştur
Önceki ve Sonraki Haberler