1. HABERLER

  2. ARŞİV

  3. Ağırdağ'da mezarları açtıran kadın...
Ağırdağda mezarları açtıran kadın...

Ağırdağ'da mezarları açtıran kadın...

Fatma İsmailoğlu 65 yaşında, Pelatusa doğumlu... Altı kardeşmişler, annesinin adı Ülfet, babasının adı Mustafa’ymış... Babası çiftçiymiş ve aynı zamanda madende çalışıyormuş... “Pelatusa çok güzel bir yerdi, arkası dağ, önü deniz” diyo

A+A-

 

 

Fatma İsmailoğlu 65 yaşında, Pelatusa doğumlu... Altı kardeşmişler, annesinin adı Ülfet, babasının adı Mustafa’ymış... Babası çiftçiymiş ve aynı zamanda madende çalışıyormuş...

“Pelatusa çok güzel bir yerdi, arkası dağ, önü deniz” diyor... “Bizim köynan denizin arası dört mildir ama köy yüksekte olduğu için deniz görünürdü, havası çok güzeldir” diyor. “Baf güzel yerdir...”

Orta halli bir ailede yetişmiş Fatma Hanım, “İlkokulu bitirdim, başka okula gitmedim” diyor. “Annem göndermedi beni” diyor.

İlkokul bittikten sonra evde kalmış, arazileri varmış, “Pademimiz vardı, toplardık, harnıbımız vardı toplardık, zeytinimiz vardı toplardık... Bahçemiz vardı, bahçemize giderdik...Bahçeye yazlık ekerdik, domates, hıyar, kavun, karpuz...”

Keçileri, koyunları, inekleri varmış, “Bir de eşeciğimiz vardı” diyor.

“Kayıp” eşi İsmail Bekir, Matyatlı imiş...

“İsmail benim eniştemnan beraber askerlik yapardı bunda Lefkoşa’da” diyor. “Ve eniştem çok beğenirdi kendini...”

1965’te evlenmişler, Lefkoşa’ya...

“63’te Matyat’tan kaçıncalar, Lefkoşa’ya geldi onun ailesi... Lefkoşa’da yaşarlardı, dokuz gardaşıdı” diyor.

Arabahmet’te kalırlarmış, “Rüstem Tatlıcı vardı, tam onun karşısında” diyor.

“Ben oraya evlendim... Eşimin annesinin adı Ayşe, babasının adı Bekir” diyor.  “Annesi Dalili, babası Matyatlı’ydı... Annesinin ailesine, dedelerine Gulle derlerdi...”

Matyat’tan göçmen olup da apar topar Lefkoşa’ya yerleştiğinde, “kayıp” İsmail Bekir’in annesi Ayşe Hanım, ev içinde çalışırmış...

1965’te Fatma Hanım’la İsmail Bey evlendiklerinde, İsmail Bey’in mücahitliği bitmiş, “Mücahitlikten çıktıydı, bittiydi mücahitliği, demircilik yapardı. Yani böyle sandalye, koltuk, pencere, kapı, hep onları yapardı. Bu sanatı Lefkoşa’da alıştıydı. Abisi vardır Nurettin, o Lefkoşa’daydı, onun yanına gelirdi ve bu sanatı öğrendiydi...” diye anlatıyor.

Fatma Hanım 1963’te köyü Pelatusa’da herhangi bir çatışma olmadığını anlatıyor, “Ama bize Aysero köyünden göçmen geldiydi” diyor. “Bizim köye yakındı Aysero... Pelatusa, Türk köyüydü, Poli köyü karmaydı... Hirsofu hep Türk idi, Melandra, Melatra vardı, Anadyu vardı, onlar hep karışıktı... Bizim köydü karışık olmayan” diyor...

Pelatusalı Kıbrıslıtürkler, gerek Poli’deki, gerek diğer karma köylerdeki Kıbrıslırumlar’la karışırlarmış, “Gelirlerdi bizim köye, bizimkiler onların köylerine giderdi... Karışırlardı yani... Ama 63’ten sonra biraz geri çekildiler...” diye anlatıyor...

Arkası dağ, önü deniz Pelatusa gibi harika bir yerden Lefkoşa’ya gelin gelen Fatma Hanım, “Alıştım” diyor “Lefkoşa’ya... Biraz zor oldu ama alıştım... Biz da Tatlıcı Rüstem’in karşısındaki evde otururduk. Evde görümcem vardı kocasıyla, ben, kaynanam, kaynatam, eşim...”

1967’de oğlu Ayhan, ardından kızı Ülfet 1968’de  ve sonra da Aysan 1970’te dünyaya gelmiş...

“Nasıl bir insandı kocanız?” diyoruz...

“Benim kocam çok iyi bir insandı, çok iyiydi yani” diyor... “Neler yapardı? İşe giderdi, işten gelirdi, yemeğini yerdi, yıkanırdı. Balık avlamayı çok severdi, tüfeğnan... Giderdi... Girne’ye giderdi, sonra bizi götürürdü çocuklarınan... İskele’ye giderdik, Girne’ye giderdik, Garagız diye bir yer vardı, oraya giderdik. Orada balık da tutardı... Herşeyi yerdi... Kuru böğrülce, soğanla kavrulmuş, bunu çok severdi. İlk haşlan böğrülceyi, iyice pişer, ondan sonra zeytinyağını koyan, soğanı kesen, biraz kızarır soğan, döken böğrülceyi da içine, çevirin kendini bir iki defa... Çok güzel bir yemektir... Pelatusa’dandır bu yemek... Bu yemeği çok severdi...”

Arabahmet’te kalmışlar, ardından Yediler’de, sonra da Çağlayan’ın arka tarafında belediye evciklerinde kalıyorlarmış 1974’te...

1974’te savaş çıkınca önce Göçmenköy’deki kaynının evine, ardından da yollar açılınca, ortalık biraz yatışınca Kumsal’daki ablasının evine gitmiş Fatma Hanım... “Ondan sonra bize bu evi verdiler” diyor, Deniz Plaza’nın arkasında, Kızılbaş bölgesindeki evi kastederek...

Eşi “kayıp” olduktan sonra bir daha Çağlayan’ın arkasındaki evine gitmemiş:

“Bir daha gitmedim, gidemedim o eve” diyor. “Doğrudan buraya geldim. Eşyaları da bıraktım hep... Zaten eşyaların çoğunu sattıydık çünkü Avustralya’ya gidiyorduk... Biletlerimiz da hep kesilmişidi, hazırlanırdık gidelim, savaş çıktı ve gidemedik. Sünnet ettik çocukları, çocuklar sünnetli, başladı 15 Temmuz Rum’un savaşı, biz da masalar kurduyduk, yerdik içerdik, başladı kurşunlar yağmaya... Geldi görümcemler kaptı çocukları, böyle yerde sürüne sürüne, sürüne sürüne kaçtık, gittik Göçmenköy’e... Görümcemin adı Pembe... Kaynım Nurettin Bey’de kaldıydık, beyim şehit olduktan sonra da ablama geldiydim” diyor.

Darbe olunca İsmail Bekir’i askerliğe çağırmışlar ve gitmiş... “En son o zaman gördüm kendini” diyor...

“Doğrudan bölüğüne gittiydi, Yaman Taburu’na, Boğaz’da. Askerliğini Boğaz’da yaptıydı... En son gördüğüm o... Haber almadım... Yalnız benim kocamın dayısı vardı Beyzade, o dedi ki ‘Ben cesedini gördüm kamyonun içinde, çevirdiğimde da baktım’ dedi, ‘gördüm ki odur ve tekrar geri çevirdim’ dedi. Ama niye sahip çıkmadı?  Onu anlayamadım... Tekke Bahçesi’nde gömülüdür deyiyor...”

“Biz şu Göçmenköy’de kalırdık, çocuklara hamur yoğururduk ve biddacık yapardık çünkü ekmek kalmadıydı... Geldi bir komuşu, benim haberim yok tabii... Sakine’ydi adı, şimdi öldü, yoktur... Bakar bakar yüzüme ağlar, bakar bakar yüzüme ağlar... ‘Noldun da ağlan?’ dedim, söylemedi bana. Meğer onlar duymuş benim kocam şehit oldu... Bilemem, kim nasıl söylediydi bana... Sonra biz Boğaz’a gittik görümcemnan, Pembe görümcemnan... Boğaz’da Mersin’deki hastaneyi aradılar, hastaneden ‘Bu isimdeki kişi bizde yatmaktadır’ dedi... ‘İstersan seni yollarız Mersin’e’ dediler. ‘Tamam, gideyim çocuklarımı halledeyim da ona göre’ dedim. Komutan bana, “Madem ki orada yatır, istersan sana helikopter kaldırayım, seni göndereyim” dedi bana. Ben döndüm kendine “Üç tane çocuk vardır, lazım ben gideyim, onları tertipleyim, yarın geleyim” dedim. Hatta benzinimiz da yoktu ve bir tank da benzin verdi bize asker, geri gelelim diye. Ertesi günü gittiğimde, “Mersin’deki hastanede yatan, isim benzerliği” dedi. “Matyat değil Malatyalı’dır hastanede yatan” dendi. Ama isim nasıl oldu, ben onu anlayamadım, onun da ismi İsmail Bekir olsun... Onu anlayamadım... Sonra Ağırdağ’ın mezarlarını açtırdık... Boğaz’da şehit olduğu için, şehitleri Ağırdağ’a gömdülerdi... Bir adam vardı, Değirmenci derlerdi kendine, Yorgoz’da otururdu bu adam, benim kocamla beraberdiler, benim kocam havancıydı. Bunların havan mermileri bitmiş. Değirmenci, “Git be İsmail, al Boğaz’dan mermi da gel” demiş kendine. O da “Yok, ben buraşta kalayım, sen git al da gel” demiş. Değirmenci, “Döndüğümde vurulmuş gördüm kendini” dedi. Omzundan vurulmuş...

Sonra Ağırdağ’daki mezarları açtırdık... Boğaz’da şehit olanları Ağırdağ’a gömdülerdi... Altı ay sonra açıldı mezarlar, ben istediydim, bulamadıydık çünkü İsmail’i... Mezarların açılmasını istedim, kabul ettiler. Ben da gittiydim... Altı ay aradıydık yani... Ben da gittim, mezarların başında durdum bir bir şu açarlardı... Hatta ondan sonra asaplarım bozulduydu çünkü açılan bütün mezarların başında durduydum bir bir, kolay değildir... 15-20 mezar vardı, hepsini açtırdım... Altı ay sonra açıldı mezarlar ve hiç erimediydi şehitler, düşünebilin? Kimisinin botları ayağında... Ağırdağ’ın dışındaydı bu mezarlar... Bulamayınca umut kaldı içimde, yıllarca beklerdik her an çıkıp gelebilir diye... Belki yaralıdır, Türkiye’dedir, belki iyileşecek gelecek, hep bu umutla yaşadık yıllarca... O zamandan şehit diye kaydettilerdi eşimi... “Kayıp” olarak nasıl kaydettiler, onu da anlatayım size: Şimdi Rumlar’ın kayıpları vardı ya, bizimkilerin da mezarı olmadığı için, Kayıp Şahıslar’dan geldiler ve “kayıp” diye yazdılar. Ben Rum tarafına da gittim, hep gördüm fotoğrafları... DNA için kan verdiydik o zaman... Resmini bulduk orada, kim verdi bilmem... Herhalde bizdeki Kayıplar Komitesi verdi...”

 

 

 

 

 

 

 

Bu haber toplam 1040 defa okunmuştur
Önceki ve Sonraki Haberler